Ahmetgibi Şiiri - Ahmet Karakuş

Zemheride sokaklarda işin ne
Ama olsun
Ne var yani üşüyorsa ellerim
Ben nice kasavetli kış günleri bilirim
Dağların ardından doğunca güneş
Esamesi kalmadı hatıralarda

Yüreğimin en kuytu köşesinde gizlenen
Her biri bin hicranla bezeli
Geceleri hiç kimseler görmeden
Naftalin kokulu çarşaflara sarıp sarmaladığım
Minareden yükselen ezan gibi mukaddes
Yüzüm kadar güleç
Kalbim kadar hüzünlü
Anılarım var
Kimseler bilmez

Yitirdiğim düşlerim var
Kanayan yaralarım
Geceleri ansızın uykumu bölen
Rüyalarım var
Bir dokunsan
Bin hatıra canlanır gözlerimin önünde
Bir yanımda akan sular durulur
Bir yanımda çiçek çiçek bir bahar
Karabük’ten abim gelmiş bir gece
Gelirken bir kutu güllü lokum getirmiş
Dolaptaki elmaları kim yemiş
Ben diyemem annem bana çok kızar

Ve bir kampanadır yüreğim
Dağlın bakışlarımın arkasında gizlenen
Gizli saklı sırlarım var
Bir ben bilirim
Kimseler bilmez
Gündüzleri yağ satarım bal satarım
Geceleri dert satarım
Kimseler almaz
Adresimi karanlık sokakların
Kasvet yüklü yıkık duvarlarına sorun
Başkası bilmez

Bir yarim var adını bilemediğim
Gülünce gözleri ay parçası
Yanakları bir demet gül goncası
Başında dantel işlemeli bir yazma
O yazma ki kalbi kadar tertemiz
O yazma ki dantel işlemesinde
İkimizin umududur ilmek ilmek örülü
Mavi gözlerinde akseden mutluluğun resmidir
Benim gibi

Bir oğlum var
İki gözlü bir evin bahçesinde gezinen
Baba diyen dillerini yesinler
İnci boncuk gözlerinin hayali
Damarımda dolaşıyor
Kan gibi

Ve gözlerin görmediği
Kulakların duymadığı
Kaf dağının arkasında gizlenen
Ebabil kuşlarının şarkılar söylediği
Öyle bir ülkenin hayali var içimde
Can gibi

Ufkumu karartan karanlıklara inat
Bir duam var
Beş vakit dudağımdan düşmeyen
Düşlerim var
Karanlık gecelerin arkasında gizlenen gülüşlerim var
Dağınık saçlarıma
Dalgın bakışlarıma inat
Bir çocuk var içimde tepinip duran
İçimizdeki çocuk hiçbir zaman ölmesin
Odur bizi yaşatan