Anne Şiiri - Ahmet Karakuş

Ömrümün en garip halini yaşıyorum
Bir teselli arıyor yaşlı gözlerim
Sanki bir alev var içimde yanan
Anlamını yitirdi birden sözlerim
Biliyorum dağılacak kara bulutlar
Çok uzak olsa da o gün gelecek
Çalınacak kapım bir gece vakti
Ummadık bir anda yüzüm gülecek

Anne nolur bana bir teselli ver
Kanadı kırılan kuşlar gibiyim
Titrek ellerinle okşa başımı
Tebessüme hasret gözlerime gül
Hüzün girdabında gezinip duran
Yaralı gönlümün sebebini sor

Her akşam karanlık çöktüğü zaman
Yüreğimi tarifsiz duygular sarar
İçimde küçücük bir çocuk ağlar
Yıldızlar kadar cesur değilim
Karanlıkta ışık yakamıyorum
Bir şeyler kemiriyor beynimi
Geceleri rahat yatamıyorum
Ömrümün vefasız anılarını
Bir türlü içimden atamıyorum

Hani anne akşam güneş batınca
Yıldızlar altında damda yatardık
Başımı göğsüne yaslardın hani
Masal anlatırdın uyumam için
Bir adam vardı adı deliydi
Bir bacısı birde yaşlı anası
Babasından kalma birde ineği
Adını unuttum bir de bineği
Bahtı kara idi garip biriydi

Şimdi anlıyorum deli benmişim
Neler yaşamışım neler görmüşüm
Anne dağ dayanmaz çektiklerime
Bilseydin neler gördü gözlerim
Yüreğin dayanmaz duyduklarıma

Anne söyle bana tanıyor musun
Yüzü kara bahtı kara bu senin oğlun
Dalgın bakışları duruşu yorgun
Hayat dediğin üç günlük rüya
En güzeli masallarda yaşamak
Hasılı ne var ise gerisi
Batsın yere hiçbirinde gözüm yok
Garip başımı omzuna yasla
Bana güzel masallar anlat
Rüyama girsin masal perisi