Gönül Hû demeden,
Ney Hû dese ne olur?
Ney Hû der, daim
Gönül bu, der: Hain!
Fikirlerim çamurlu bir su gibiyken
Dinmesini oturmasını beklerken
Yağmur yağar yine
Ayaklanır ,dibi göremem yine
Şiirlerimi sana yazdığımı sanarsın
Oysa sen sadece bir yansımasın
Cilalanmaya muhtaç olmayana
Yazdığımı hiç anlamazsın
Savrulur kar tanesi gözümün önünden
Kendi kendime ne yapmalıyım derken
Başarısızlıklarım gelir aklıma
Ammâ devam ederim yeniden
Kırıldım
Dalından kopmuş bir meyve çiçeği gibiydi
Meyve olamadan çürüdü gitti hayyellerimiz
Tahta atlarla oynardık
Tahta tabutlarla uğurlandık
Çok zaman vardı
Şimdiyse zamansızlık
Seninle göğüslerimizin çarpışmasına geldim
Yalnızlıklarımızın daha da artmasına geldim
Her şeyden sıyrılıp
Tek bir hal olmaya geldim
Ruhum karanlığa çekiliyor
Günler geçmiyor, saatler ilerlese de
Üzerimi örtmem gerekir
Ayaklarım çok üşüyor...
Gökteki bulut gibiydin
Geldin gölge ettin ve gittin
Yıkık bir duvar gibiydim
Sadece ismini yazıp gittin
Bir dosta




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!