Şart Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu güzel ahengi, duyamayan kimseler,
Ruhların bağrında, ses noksan kalacak.
Benlik taşıyanlar, fâni alemde sahi,
Can eşi yanındayken, fark edecekler.
*
Hiç etrafa bakamaz, âmâ olanlar,
Şu alemi seçmeye, iki nur şarttır,
Şu aklından yoksunlar, fikir kurmazsa,
Doğru mantık gerekli, zihni yormaya,
Şayet dibe vurmuş ise, tüm duygular,
Durmadan göç eylemek, şarttır alemden.
*
Asla tat almayan, o dilin değeri,
Tamamı ile, lezzete çok uzaktır.
Şu ömürden geçen, zamanların zevki,
Can yoldaşı, yanında yoksa sezilmez.
*
Güllerin kokusuna, hasret kalacak,
Ruhtan yoksun olanların, yoktur hükmü,
Konuşmayan beşer, derdin nasıl desin,
Doğru kelam şarttır, hali bildirmeye,
Şefkat denizi, akıp kurumuş ise,
Durmadan göç eylemek, şarttır alemden.
*
Dokunmayı bilmeyen eller, uyuşuk,
Ateş sıcaklığı, nasıl fark edecek.
Kimsesizlik, o derin boşluğun içi,
Yoldaş bulunmaz ise, çöker karanlık.
*
Hiç mecali kalmayan, yorgun ayaklar,
Asla yürümeye, derman bulmayan diz,
Mesafeler aşılmaz, takat bittikçe,
Son nefes tükenmiş, umut bitecekse,
Şayet merhametten, yoksun ise vicdan,
Durmadan göç eylemek, şarttır alemden.