Üç beş sarmaşık doladı duvarlarımızı,
Duvarlarımızla biz içiçeydik,
Hatta içimizden görülmeyen duvarlarımız vardı,
Üç beş tane de saatimiz,
Her bir saate ayrı uymak zorundaydık,
Hayvanlardı tek bir kendi zamanını yaşayan
İnsan öyle mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta