Kendimi arıyorum bu kaybolmuş şehirde
Oyuncağını kaybetmiş bir çocuk gibi
Yalnız,gözü yaşlı biçare…
Bedenim titriyor gecenin bir yarısı
Ellerim üşüyor bir sokak lambasının altında
Gözlerim yine tek noktaya bakıyor
Umutsuz çaresiz kimsesiz…
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta