Şarapçı Şiiri - Suskun Şair Fazlı Acar

ŞARAPÇI

Bir gece yine düştüm sokağa,
Kaldırım taşında kaldı yatağım.
Başımı koyacak bir evim yoktu,
Şişeme sarılıp sustu dudağım.

Gece uzadıkça uzadı derdim,
Ayazda titredi üstümde tenim.
Yanımdan geçenler görmedi beni,
Bir köpek havladı, o bildi halimi.

Köşe başlarında sabahladım,
Her taşın üstünde bir izim kaldı.
Kimsesiz geceler arkadaş oldu,
Şarabın dibinde ömrüm daraldı.

Bir yudum içtikçe annem geldi aklıma,
Sıcak bir sofrayı düşledim yine.
Bir evin ışığı yandı karşıda,
Ben gölgemle döndüm karanlığıma.

Ne kapımı çalan, ne halimi soran,
Ne de ardımdan bir gözyaşı döken.
Beni bu sokaklar bağrına bastı,
Kaldırım taşları oldu tek dostum.

Sabahın ilk ışığı vurdu yüzüme,
Şişeyi sakladım eski ceketimde.
İnsanlar işine giderken yanımdan,
Ben yine yalnızdım kendi içimde.

Şarapçı dediler, bilmeden beni,
Bir şişeye sığmaz koskoca derdim.
Ben sarhoş olmadım içtiğim şarapla,
Ben yalnızlığımdan sarhoş gezerim.

Bir gün bu sokakta bulursanız beni,
Üstümde yağmur, yanımda şişem.
Başımı kaldırıp kimseyi aramam,
Çünkü ben yaşarken de kimsesizdim zaten.

Suskun Şair Fazlı Acar