Sandım Şiiri - Kasım Kobakçı

Bıraktım serabın fani mülkünü,
Rengine inandım, hakikat sandım.
Terk ettim faninin ağır yükünü,
Şekline bulandım, aslıdır sandım.
*
Gözlerim görmedi derin kuyuyu,
İçmeye uzandım zehirli suyu.
Uyurken bekledim sonsuz uykuyu,
Surete aldandım, ebedi sandım.
*
Çözmek istedikçe büyüdü gizler,
Yolları sildikçe çoğaldı izler.
Dilsiz dudaklarda sustu denizler,
Masala inandım, değişmez sandım.
*
Ateşin içinde savruldu küller,
Dikeni batınca kanadı güller.
Sustuğu bedende bağlandı diller,
Bedene kapandım, tükenmez sandım.
*
Gurbet ellerinden akarken sular,
Önüme dizildi gizli pusular.
O garip ismimi yuttu uykular,
Zamana inandım, yenilmez sandım.
*
Kurumuş toprağı ıslattı seller,
Sazımın mızrabı koptu hep teller.
Seraba dönüştü koskoca çöller,
Mekana dayandım, sarsılmaz sandım.
*
Kalemler yazarken eksik heceler,
Gündüzün üstünü örttü geceler.
Yüzleri sakladı siyah peçeler,
Gözüme kapandım, silinmez sandım.
*
Dalından düşerken sarı yapraklar,
Tohumu saklıyor kara topraklar.
Rüzgara direndi kızıl bayraklar,
Renklere boyandım, dökülmez sandım.
*
Sonu ufka çıkan bitmeyen yollar,
Boşluğu sarıyor çaresiz kollar.
Kışları üşüyor kimsesiz dallar,
Rüyaya kapıldım, uyanmaz sandım.