Samimiyet Şiiri - Dr Yusuf Polat

İnsan, şu kalabalıkların içinde
Kaç yüz taşır kendinde
Bir yüzü dünyaya,
Bir yüzü dostlarına,
Bir yüzü aynaya…
Peki ya gece olduğunda,
İşte orada başlar hakikat.
Ne makam konuşur,
Ne servet, ne alkış…
Sadece vicdanın vardır seninle

Vicdanının sesi şunları söylüyor
Bir yoksula el uzatırken
Kimsenin bilmesini isteme
Bir düşmanın ardından
Beddua yerine sessizliği seç
Sevdiğin halde
Sevginin karşılığını isteme
Karşılıksız iyiliklerde bulun
Bil ki; karşılık beklemek tefeciliktir.

İşte o zaman kim olduğun anlaşılır.
Maskeler eskir, unvanlar düşer.
Alkışlar diner, kalabalıklar dağılır.
Ve sonunda insan,
Kendi vicdanıyla baş başa kalır.

İşte o gün kim olduğun değil,
Ne kadar gerçek olduğun sorulur.
Samimiyet işte budur:
Dünyaya karşı
Çıplak bir ruhla durabilmek
Kendine bile yalan söylememektir.