Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ah o özler o gözler var ya
Her sabah günaydınder gibi bakan
Bir konuşabilseydi zamanlı zamansız
Her akşam ayrılık çanı çalmazdı

Sessiz bir rüzgârla savrulur harman,
Ne bir iz bırakır ne eski ferman.
Diz çöken dizimde kalmadı derman,
Bakarım maziye, bağrım sökülür.

Kuşlar da çekildi kendi dağına,

Eğmedim başımı, boyun bükmedim,
Gözümün yaşını dökmek kolay mı?
Sözümü mühürledim, geri çekmedim,
Sineye bu kahrı çekmek kolay mı?

Alevden gömleği giydim de durdum,

Geceye bir cida vurur yalnızlık,
Şu garip gönlümü yakar geçerim.
Şehre çöktüğü an puslu karanlık,
Yaralı bağrımı dağlar geçerim.

Köyceğiz Dedikleri
Köyceğiz
Dedikleri küçük bir kasaba
Şafaklara uyandı yıllar yılı
Aç ile toku iyi ile kötüyü
Gözgöze dizdize bir arada tuttu

Gök yarıldı sanki, kıyamet koptu,
Köyceğiz Gölü de doldu da taştı.
Sokaklar sel oldu, evler ada oldu,
Sular bendini hep yıktı da aştı.

Sabahın seheri göle inince,
Bir sükût yayılır, ince mi ince.
Sığla ağaçları fısıldar durur,
Doğanın dilinde bin bir hece.

Yuvarlakçay’da su coşar taştan,
Sallanır salıncak, geçer her yaştan.
Buz gibi akıntıda hayat canlanır,
İnsan gençleşir, doğar en baştan.

Bir kuş uçursam şu dağlar üstünden,
"Bizim köyden bir haber var" deseler.
Geçsem patikadan, eski geçitten,
"Aha bizim ozan geldi" deseler.

Gözümde tütüyor sokağı, yolu,
Bahar buralara erken gelse de.
Gönlümün kırıldı kanadı, kolu,
Şu garip yüreğim köyüm desin de...