Salı Sendromu Şiiri - Ömer Yücekaya 2

bu sabah
gönülsüz uyandım uykudan
değil işe gitmek
yataktan çıkmayı bile istemedi canım

günlerden galiba Salıydı
perdenin arasından sızan güneş
ellerin gibi okşarken yüzümü
sana sarılır gibi
yastığa yorgana sarıldım

daha afyonum patlamadan
kallavi bir of ulan of çekip
duvardan sökülen paslı bir çivi gibi
çıktım yataktan

uyku sersemiydim
namludan gönülsüz çıkmış mermi gibiydim

istemediği savaşa giden askerler gibi
sofrayı kurdum
masada iki bardak çayla
bir başıma kahvaltı yaptım

yine rakı içer gibi içtim
tavşan kanı çayımı
yine ağzımda paslı bir teneke tadı

yok… yok…
bu böyle olmaz

bu Salı bozacağım bu düzeni
düşmana kılıcını teslim eden
o mağrur komutanlar gibi
bu Salı teslim olmayacağım yokluğuna

sensizlik denen bu ateşten gömleği bu Salı giymeyeceğim

işte yazıyorum gök kubbe şahit olsun

ya sana kavuşup
avuçlarından döke saça içeceğim aşkı

ya da
şehrin bütün billboardlarına
kendi kanımla senin adını yazıp
dünya denen bu sürgün ülkeden
bu Salı sessizce göç edeceğim

Çarşamba sabahı
gazeteler de o kanlı resmimi görünce
şu cümle dökülecek
o köfte dudaklarından

-ayy ne kadar şiirsel…