Salça Zamanı Şiiri - Muhammet Umut Yılmaz

Bugün dama çıktım salça karıştırmaya
Anam tembihlemişti, “Aman oğlum!” diye.

İşimi bitirip bakmaya başladım sokağa.
Hatta önce dağları süzmüştüm,
Yüce Toros dağlarını baştan aşağıya.

Sokakta bir çocuk gözüme ilişti.
Okuldan daha yenice gelmişti.
Evine girerken gördüm bir de,
Bir de çıkarken gördüm bisikleti ile.

Neden bilmiyorum ama
Başladım kıyaslamaya kendim ile.

Benim var mıydı bisikletim ufakken?
Yoktu tabii, nereden olsun?

Okuldan eve gelince çıkar mıydım dışarı?
Mümkün mü? Yumuş buyururdu koca karı.

Hey gidi zamane çocukları, ne şanslılar!
Buldukları ilk fırsatta dışarı zorlatırlar.

Ben sadece güç bela topa çıkardım,
Sonra dayakla, acı içinde eve koşardım.
Enseme elimi siper edip içime ağlardım.

Şimdi gelmiş bilmem kaça yaşım,
Hâlen evden çıkarken korkarım.

Tekrar çocuk olsaydım şimdi,
Yağmur değmesin diye
Nöbeti tutulan salçayı
Bırakır, yağmur altında top oynardım.