Şairane Kepazelik Şiiri - Ömer Faruk İstemi

Yakmak irem bahçelerini bir günahkar için,
Azizim, tamı tamına şairane kepazelik.
Beyhude ise bitecek olana başlamak,
Nedir azizim dilden düşmeyen bu yaşamak?
Yaşamak bir kunduz gibi,
Ya da bir arı.
Hani bilecek kadar limanların adını,
Gemilerin uçsuz bucaksız rotasını.
Yüksek ve ücra bir yer bulmak,
Tam batacakken güneş telaşla,
Bir tane daha kayarsa yıldız diyip,
Bakmak göğe usulca saatleri yitirip.
Yokken zerresi içinde sevginin,
Aramak, aranmak sevgili.
Madem beyhude bitecek olana başlamak,
Niçin bu yaşamak?
Hani yaşlanmak,
Yaşlandıkça dizlerini ovuşturmak sızlanmak,
Binbir türküyü bilmek ezbere,
Sokak isimleri ve yol tarifleri,
Yani böyle yaşamak.
Yakamamak irem bahçelerini isteyince,
İsteyince tekrar doğuramamak,
Gönlünce yaşayamamaksa yaşamak,
Ne diye bunca kaçamak?
Beyhude salınırken ömrüm,
Gencecik bir kızın saçaklarında,
Baharların en güzel olanında,
Avare bir hüsran makinesi olup,
Temize çıkamadan binbir hezimet,
Neresinde bu yaşamın azamet?
Cilvesidir, cilvesi.
Vecibesi, şairane bir kepazeliğin,
Mana üreten makineler ararken,
Ömür tüketmenin,
Tüketebilecek kadar hor görmenin,
Tüketmeye bir günlük ömrü,
Aciz insanın cesaretinin.