Ponette Şiiri - Ömer Faruk İstemi

Ponettenin kırık ve minik kalbi;
Sallanırken ölümün salıncağında,
Kim dilememiştir ki,
Gidenlerin geri dönmesini gittiği yerden?
Bulutlar mahali sakinleri,
Duymaz mı bizlerin dileklerini?

Pamuk şeker tarlaları,
Gökyüzünün yaşayanları,
Görmek için rüyasını onların,
Dua etmeli Tanrının çocukları.
Arka koltuğundan arabanın,
Seyretmek gökyüzünü,
Ay nasıl da yürür bizimle,
En sevgilisi biz olmayılız elbette,
O da bizimle geliyor ziyarete.
Pijamalar ve sepya sinemalar,
Aşina olmadık çalgılar ve şarkılar,
Her heyecan unutturur bir anlığına,
Nihai sinemanın sonunun soğukluğunu,
Ekoseli koltuklar, mavi su bardağı,
Karanlık koridorlar ve akraba ziyaretleri,
Nerede görsem tanırım,
Darüsselamın küçük kardeşini.
Ponettenin minik ve kırık kalbi,
Diliyor görmek için tekrar rüyasını,
Tanrısından bir hediye,
Ne kalırsa havada elle tutulan anılardan,
Nihayet geriye.
Uyuyor tüm sevgililer,
Ama niçin toprağın altında?
Oysa hepimizin bir yatağı var odasında,
Uyuyor tüm sevgililer,
Ama niçin uyanmıyor sabah olduğunda?
Anlamak soğukluğunu bu gidişlerin,
Üstelik baharların en güzeli yaz ayında.
Ponettenin kırık ve minik kalbi,
Üstelik sallanırken ölümün salıncağında.