Sahilde beklerken Şiiri - İlyas Kaplan

Gece yarısı ay doğunca
Gümüş bir yol açılır sulara doğru.
Adımlarım kaybolur o yolda,
Lakin ayaklarım hâlâ kuma çakılı.
“Gel” der o yol,
“bir adım yeter”,
Ben ise hâlâ aynı yerdeyim.

Rüzgâr eser bir gün
Saçlarımı savurur
Yırtar gömleğimi
Kumlar daha sıkı savrulur gözlerime.
Lakin beni alıp götüremez
“Bırak” derim,
“bırak artık”,
Kumlar susar,
deniz güler uzaktan.

Bazen bir martı uçar üstümde
Kanadıyla gösterir ufku.
“Orada özgürlük var” der gibi,
Sonra uçar,
beni bırakır yine.
Kanatlarım yok ki peşinden gideyim,
Sadece onunla uçuyor özlemlerim

Fırtına kopar bir akşamüstü,
Dalgalar kıyıya saldırır öfkeyle.
Ben bağırırım onlara
“Alın beni,
alıp götürün!”
Lakin dalgalar çekilir geriye,
Beni sahille baş başa bırakıp.

Bir gemi geçer uzaktan bir gün,
Yelkenleri dolu rüzgârla.
“Beni de alın” diye seslenirim,
Kimse duymaz,
kimse dönmez.
Gemi kaybolur ufukta,
Ben kalırım kıyıda,
yapayalnız.

Bazen bir denizci türküsü duyarım,
Uzaklardan, ufuktaki bir gemiden.
Sesler gelir, sonra kesilir birden,
Yalnız rüzgârın uğultusu kalır.
O türküye katılmak isterim,
Lakin boğazımda lodos rüzgarı
sesimi kesilir.

Artık biliyorum:
Ben ne denizin aşığıyım,
Ne de o sahilin mahkûmu.
Öyle bir yerdeyim,
Hem hasret, hem isyan, hem sabır dolu.

Belki bir gün rüzgâr yeterince güçlü eser,
Belki bir gün kumlar uçuşur saçlarıma.
O güne kadar bekleyeceğim sevgiliyi
Her dalgaya
“belki bu sefer”
gelir diyerek.

redfer