Şadiye Kılıç Şiirleri - Şair Şadiye Kılıç

amber yakalamak için baltık’a batıp çıkan emekli umuduyla
koşuluyor bu yüzyılın ucuna
kanayan yerlerine tutsun istiyorum zaman sözün yara bandını bırakın
ah eleği duvarda asılı duran hürriyet
ve gelinlik kızların kalem tutan elleri

(taypeskriptvanpoint tu)
Şimendiferi bol şehirler gibiydi kadın
Gözlerinden bıyık lekeleri geçerdi
Yeni yaratıldığı için
henüz bir ruhu yoktu kapılarının
Kahkahasından yergi fırsatçıları ve düşkünler nasiplenirdi

hiç kimsenin anlamadığı bir kutsal kitapmışım
asıvermiş annem beni dünyaya
-peygamber annem-
insanlar duvar olmuş aşamamışım
rüzgarlarda sallanmışım salıncaklar yuvam.

hem uyku dediğin anne yoksulun eğlencesi
ağzının uçurumunda gezinirken gördümdü
unutmadım hiçbir gece ettiğini ben düşerken
seccadene dökülen öpücük çiçeği hep üşürdü

‘‘bunca yıl sönmemiş umudum /nisan değilse mayıs /perşembe değilse pazar’’
attila ilhan

Biraz bekle, dedim rüyamda Azrail’e
-Ki genç bir adam siluetinde gelmişti, geniş bir yoldan-
Bir şiirim bir çocuğun kalbine girmeden
Ölmeyeceğim.
Ve bir papatya gibi ölünce kokacağım,
Biteceğim çok sonra çocuk tarlasından

(Polen Patlaması Yahut Gök Gürültüsünün Her Daim Ürküttüğü)

çok korkuyorum efendim
kanlı hesaplaşmalarından insanların, gölgelerinden
kirli naralar arasında kalmış yüzümü gizliyorum
siz bir bant çekmelisiniz fotoğrafıma aman dikkat edin

-17 Rebîulevvel 1438- 
En büyük şair sensin Allah’ım aksini demedim hiç
Çocuklar bile büyüyerek ihanet ettiler bana
Bir yüz saklıyken içimde hiçbir yüze benzemeyen
Bu kirli ellerimi hangi sözle yıkayayım

puslu mevsimler haylıyor beni
kollarıma dolanan bir mısra bu yalnızlık
tuttuğu benim kalbim, kaçırdığı çocukluğum
neye sığınsa burnunda hep aynı dünya korkusu

hayır anne adımı kimse eskitmiyor

Herkes herkesin biraz hayal kırıklığıydı baba
Düşünmek tutunduğum dolunaydı bir zaman
Yastığımda bıraktığım rüyaların uykusu
En şanlı mezarlığıydı kalbimin zaman
Mide beyinden akıllı ya
Kusar.