bulanıkken soğuk gözlerin
kaybedilen uyku, rüyaydı uzaklaşan gitgide
dayanılmaz olan şeylerden
ayrılığa benzeyen, esrarında ölümün anlaşılmaz
güne dağılmaktan
uzanamazken bir türlü gecesine
ve kalbin, hanıdır geçip giden uzak hüzünlerin
yalnız varabildiği kendine
çünkü umutsuz yaşanmaz, ne de hayalsiz
mavilik aklındaki dinmeyen
hasret kaldığın göğün, görünmeyen nehir
esiri olmak düşlerinde
gözlerinde nidası hürriyetin
biraz çocuk olmayı, dönmek gençliğine
ki hep anılarda sevdiklerin
içimizde var mavisi, dışımız desen öyle
çünkü umutsuz yaşanmaz, ne de hayalsiz
kadife gecenin bağrından
yağmurlar yağar suskun, tenhalığını aratmaz
sokağıyla geliverir odana
yorgunluğu, şaşkınlığı siner ayak uçlarına
bu yüzden gariptir hayat
ne koyu karanlık, ne güçlü aydınlık
bilirsin, manasızdır tek başına
ve anlarsın, kavrarsın
çünkü umutsuz yaşanmaz, ne de hayalsiz
aranılan yenilgisi zamanın
iniltiden sarsılan, boğuk, sonsuzlukta kabus
bir duvar dibindeyken, göçebe biraz
firari bir yerden, varamadığın diğerine
kırık meşalesi ömrün
habersizce giden yüzyılların gamlı sessizliği
yaşatıverir hiç ölmezliğini
ve anlarsın, kavrarsın
çünkü umutsuz yaşanmaz, ne de hayalsiz
bir yerde, yalnız
yalnız, bir yerde
o yerdir benzemez hiçbir yere
ne umut, ne hayal
sade yaşarsın, yaşarsın, yaşarsın…
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 21:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!