Gece kimseye yenilmez,
zifiridir…
Ay, arada bir görünür uzaktan,
bir umuttur.
Yıldızlar çok uzaktır,
bin umuttur…
Düşünür söyleyemez,
şarkılar gönderir.
Tutarken ayakları gidemez,
selam gönderir.
Konuşmak ister,
tutulur lâl olur,
Küstüğün oldu mu senin hiç,
gülerken yüzüne,
yürekten kırıldığın…
Küstüğün oldu mu senin hiç,
kurarken cümleleri,
Sürünürken ayaklarım tozlu yollarda,
Kalbin ağrısı vurur inceden inceye.
Çökerken akşamın karanlığı,
Örter simsiyah perdesini neş’enin yüzüne…
Eserken deli bir rüzgar başımda,
Yine dönecek dünya,
Güneş doğacak batacak,
Yıldızlar görünecek,
Mehtap el sallayacak,
Mevsimler dolanacak,
Yıllar geçecek.
Nasip…
Değer vermekle başlıyor hikaye,
Değip değmediğini bilmeden.
Sıradanlığın çıkıyor su üstüne,
Üç elmadan biri düşmüyor hissene,
Nasibimizi aldık hayattan,
nemli kaldı gözlerimiz,
ve yetmedi,
yüreğimize akıttık gözyaşlarımızı.
Nasibimizi aldık aşktan,
O gülüşlerinin arasında,
Bir kaç resim içinde,
Ben olmayacağım,
O kurduğun hayallerde,
Uzaktan gelen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!