Kalmadı…
Ne üstünde bahar bahçe kaldı toprağın,
Ne de altında huzur.
Üzeri soldu bozkıra döndü,
Altı sessizce gözyaşında boğuldu...
Ne geceye yazmalı,
Ne de sabaha,
Öyle tatsız tuzsuz güne,
Öyle bahtsız gönle,
Böyle sensizliğe...
Kalmaktır aslolan…
Kolay değildir bir yüreğe girebilmek
Ve orada kalabilmek.
Zordur taşımak yürekteki o seviyi,
Kimi kolayı seçer, viran eder yüreği çeker gider,
Kalmalı insan, insanda...
Bir kitaba yazılmalı insan,
Her sayfada görünmeli,
Kahramanı olmalı hayatın,
Olmazsa
Varsa da muradım
Bırak ukde kalsın.
Olsa da son umudum
Bırak küllensin…
Unutulsa da anılar,
Üzerimde kaldı,
sahil boyu denizin kokusu,
akşam esen serin rüzgarın ıslık sesi,
Ve bir bardak çayın tadı…
Aklımda kaldı,
Dışarıda cümle alem,
İçimde kendimle kaldım.
Dışarıda uğultulu bir ses,
İçimde feryadı figan kaldım...
Dışım kale duvarı kadar sağlam sanki,
Kaldım demir parmaklıklar arkasında…
Ne kendim kaldım geriye,
Ne de bir eser kaldı yüreğimde.
Esince rüzgârlar sildi gözyaşlarını,
Geçti artık sevdanın güler yüzü…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!