Hayat…
Saatler diyorum saatler,
Yorar insanı.
Sanki düzenliymiş gibi hayat,
Aksatmadan geçer zaman.
Gülümsemeli,
iyimser bakmalı hayata.
Ders almalı hatalardan.
nasıl görünüyor oradan bilemem de
fikirlerini değiştirebilmeli,
uzamamalı yanlışlar.
Bizim acelemiz vardı, oysa hayat hiç te aldırış etmiyordu,
gece, hüzün doldururken yüreğimize, bir türlü sabahı yakalatmadı, mutlulukları katmadı bize.
Bizim acelemiz vardı, oysa hayat hiç te aldırış etmiyordu,
bize arabesk yaşamı dayatıyordu, oysa insanı neşelendiren havalarda vardı.
Bizim hevesimiz vardı, oysa hayat hevesimizi kursağımızda bırakıyordu,
Beş para etmiyor bazen kuru kalabalık,
bayâ pahalıya gidiyor yalnızlık…
Bazen de paha biçilmiyor insanlığa,
işte o zaman beş para etmiyor yalnızlık…/Sabri CEYHAN
Kaç sonbahar geçti...
Kaç sonbahar geçti ömrümüzden,
Kaç yazımız kaldı yaşanacak.
Dökülüyor ömrümüzden takvimin yaprakları,
Düşmez bir daha yüreğimize baharın tomurcukları...
Kader diyorum kader,
Olmayacak zamanda karşılaştırır,
Sonra hiç yoktan ayırır
Ve yetmezmiş gibi
Yüzüstü bırakır…
Hayal satıyor gözlerin
Menziline varamıyorum.
Ufka salıyor nazarın
Bakmaya doyamıyorum...
Günahım olur gözlerin
Kader yüze gülmüyor usta...
Sabahın ilk saatleri bunlar,
Boşlukta mahur bakışlar,
Sinede hasret sancısı,
Aynalar yüze gülmüyor usta...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!