Yok geride kalan hiçbir kırıntı
Tekdüzelik sarmış dört bir yanımı
Bir bakıyorum uçmaktayım semalarda
Bir diğer gün hülyalar düşlemekte gözlerim
Ellerinden alınıp bir çocuğun
Kenara koyulan oyuncak gibiyim
Ne feryadım duyulmakta
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta