Rumeli'den Giderken Şiiri - Şükran Dnmz

Atların kalbi tetikte, sabahın rengi soluk,
Taşlarda yankılanan ağır bir kaderdir bu.
Annemin eteklerinde asılı kalmış çocukluğum,
Çığlığımı yutkunarak sakladığım kuytular
Zira bu yol, önce çocukların uykusunu vurur,
Önce onların masalını korkuturdu.

Arkamızda Rumeli;
Ses sarnıcı duvarlar,
Avlular adım adım, yorgun ve dilsiz artık.
Gönlümüzde sönmeyen, içten içe bir nâr var,
Sırtımızda taşıdığımız dünya; eski ve yırtık.

Gidiyoruz...
Ufukta sönen son kandil gibi,
Vardar’ın sesinde artık yabancı bir keder.
Bir zamanlar ceddimizin en özge menzili,
Şimdi hülyalı gözlerle bize veda eder.
Hangi rüzgâr savurdu beni öz yurdumdan?
Kulağımda dindi ezan, içimde minareler mahzun.
Geçiyorum sessizce o büyük uykumdan,
Yollar birer hançer gibi, yollar bana çok uzun...

Ardımda bıraktım bin yıllık hâtıramı,
Bağlarım duman içinde, köyüm yetim ve garip.
Kaybettim o hiç bitmez sandığım muhteşem ayı,
Şimdi Anadolu’dur bana en son talip.
Elveda ey rüzgârlı bayırlar,
Ey nazlı serhat! Gönlüm bu hicranın yükünü nasıl taşısın?
Benden sonra bu toprağa çökerse zulmet,
Ruhum Rumeli’de, tenim sılada kalsın.