Ruhun Dolabımda Saklı Şiiri - Hüzrali Mete

Hüzün...
Hep aynı değil mi? İnsanların kendilerini boğdukları o büyük deniz.
Ölmüyor nedense içimdeki keskin beklentiler.
Nedense almıyor aklım,geceleri tek ağlayanın
Ve karın yağışını gördükçe ölesi gelenin ben olduğumu.
Sen olduğun zaman içimde,huzur buluyor hüzünlerim.
Açınca kapağını hayatın,kaçmıştı elinden düzenbaz ihtiraslar.
Ulaştığım sen değildin belki de,kaçtıktan sonra sözcüklerinden.
Ve ağlamaklıydı artık gecelerimde sakladığım gözyaşların.
Bir hüzün dolarda içine ölürmüydü insan?
yada yaşayabilirmiydi,gökyüzü kaybedince o sihirli rengini?
Kenarındasın uçurumun...
Ve ağlayanlar var senin için,içimin o sensiz köşelerinde.
Saklanmışlar...Suç işlemiş çocuk gibi....
Susuyorum artık.
Suskunluğum saklandığın yerden çıkman için.