Ruh eşi Şiiri - Serhat Gazi

Bir yaban gülü açar içimin en sarp yamacında,
Adını koyamadığım, sadece varlığına yandığım...
Dağlar sarmış etrafımızı, göğe değen başımızla,
Biz bu koca evrende birbirini bulan iki yabancı,
Aslında ta ezelden beri aynı ruhtan doğmuşuz sanırım.
​Zaman dediğin nedir ki gözlerinde eriyip giden?
Bir takvim yaprağı değil, seninle duran anlar bütünü.
Sen bana dağların heybetini, yaban gülünün narin direncini getirdin;
Ben sende ummanların o asi, hırçın ama bir o kadar derin sessizliğini buldum.
​Denizler dalgalanır ya içimde seni düşündüğüm her an,
İşte o dalgalar vurur ruhumun en ücra kıyılarına.
Sen sadece bir sevgi değil, kalbimin en derin manasısın;
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, cümlelerin bittiği yerde,
Seninle başlayan ve asla bitmeyecek olan o yegâne anlam.
​Kimse bilmez bu dağların başındaki sessiz yangını,
Kimse sezmez yaban gülünün yalnız senin için açtığını.
Ummanlar şahitlik eder dalgaların kıyıya olan yeminine,
Ben de ruhunun derinliklerine mühürledim adımı;
Çünkü sen, bu koca evrende sadece benim için yazılmış
En eşsiz, en derin, en saklı kaderimsin.