Öyle sev beni. Şiiri - Serhat Gazi

SERHAT GAZİ.
Öyle sev ki beni…
Kerem kıskansın aşkımızı,
Aslı dönüp baksın ardından,
Ferhat utansın deldiği dağlardan…
Gören şaşırsın,
Duyan susup kalsın.
Masallar yalan olsun,
Efsaneler eksik…
Gerçek, bizim sevdamızdan yazılsın.
Öyle bir sev ki beni, sevgilim…
Dünya bir anlığına dursun,
Zaman yolunu şaşırsın,
Saatler ilerlemeyi unutsun…
Ve bu koca, yalan dünya
Bir tek senin gözlerinde
Anlamını bulsun.
Ben sana öyle sarılayım ki
Yıllardır taşıdığım bütün yorgunluklar
Kollarının arasında erisin.
İçimde hâlâ çocuk kalan o yanım,
Hayattan yorulmuş o adam,
Kimseye anlatamadığım bütün kırgınlıklarım…
Bir tek senin avuçlarında huzur bulsun.
Hani Ferhat vardı ya…
Dağları deldi sevdiği için.
Hani Kerem vardı…
Aşkından yanıp kül oldu.
Ama bizim aşkımızın yanında
Onların hikâyesi bile yarım kalsın.
Çünkü ben seni
Bir dağın ardında değil,
Ömrümün tam ortasında buldum.
Ve sen…
Benim yıllardır aradığım
O kayıp huzurun adı oldun.
Sen gülünce
Ömrümün kışında bahar açıyor.
Sen sustuğunda
Koca kâinat susuyor.
Bir tek senin sesin kaldığında
Ben dünyanın bütün gürültüsünü unutuyorum.
Öyle sev ki beni…
Alnımdaki yılların izine
Dudakların değsin.
Her çizgimde sakladığım acıyı
Bir sevgiyle sil.
Bana geçmişimi sorma…
Çünkü ben geçmişimin
En güzel cevabını
Senin gözlerinde buldum.
Ne eski kavgalar kalsın,
Ne kırılmış sözler…
Ne de geceleri içimde büyüttüğüm
O sessiz yaralar…
Bir tek senin adın yankılansın odamda.
Bir tek senin nefesin
Geceye karışsın.
Ve ben her sabah uyandığımda
“İyi ki…” diyeyim.
İyi ki seni sevmişim.
İyi ki bu kalp
Onca acının içinden geçip
Seni bulmuş.
İnan bana sevgilim…
Başkası yalan.
Gayrısı rüya.
Ben seni yalnızca sevmedim…
Seni
Çocukluğumun kaybolmuş neşesi,
Gençliğimin yarım kalmış duası,
Ömrümün en sessiz huzuru bildim.
Senin dokunduğun yerde
Yaban gülleri açıyor sanki.
Senin geçtiğin yollarda
Rüzgâr başka esiyor.
Ve ben…
Sen her “seviyorum” dediğinde
Sanki yeniden doğuyorum.
Öyle sev ki beni…
Ölüm bile kıskansın bizi.
Toprak bile utansın
Bir gün seni benden almaya.
Eğer bir gün
Bu yorgun gözlerim kapanırsa…
Sakın “bitti” deme.
Çünkü bazı aşklar
Bir kalp durunca bitmez.
Bazı insanlar
Toprağa girince unutulmaz.
Ben seni öyle seveceğim ki…
Adın nefesimde,
Sesin gecemde,
Gözlerin son duamda kalacak.
Bir gün ellerim soğusa da
Sana olan sevgim soğumayacak.
Bir gün sesim kesilse de
Yüreğim seni söylemeye devam edecek.
Ve bir gün…
İkimizin de üzerine
Aynı gökyüzünün sessizliği çökerse…
Bil ki sevgilim,
Ben seni bu dünyada
Bir ömürlük sevmedim.
Ben seni, ömrümün yetmediği yerden sonrasına sevdim.
Belki bir gün
Toprak bedenimizi birbirimizden ayıracak…
Ama ruhumuzun bildiği bir yer var:
Orada ne zaman var,
Ne ayrılık…
Ne mesafe,
Ne ölüm…
Sadece sen varsın.
Sadece ben.
Ve yarım kalmış bütün sarılmalarımız…
İşte o gün…
Dünya aşkı unutmuş olsa bile
Bizim sevdamız hâlâ anlatılacak.
Kerem’in külünden,
Ferhat’ın dağından,
Aslı’nın gözyaşından daha büyük
Bir hikâye olarak…
Ve gökyüzüne iki yıldız düşerse
Biri sen ol…
Biri ben…
Kimse bilmesin nereden geldiğimizi.
Kimse bilmesin neden
Aynı gökyüzünde yanıp durduğumuzu.
Ama gökyüzüne bakan biri
Bir gün içinden şöyle desin:
“Bunlar birbirini dünyada bulamamış…
Ama sonsuzlukta birbirine kavuşmuş iki yürek.”
Öyle sev ki beni sevgilim…
Ölüm bile aramıza girmeye korksun.
Zaman bile bizi ayırmaya utansın.
Ve aşk…
Bizden sonra gelenlere
Bir masal gibi anlatılsın.
Ama o masalın sonunu
Kimse yazamasın.
Çünkü bizim hikâyemiz
“Bir varmış, bir yokmuş…” diye başlamadı.
Bizim hikâyemiz
“Bir sevmiş, bir daha hiç vazgeçmemiş…” diye başladı.
Ve sonsuza kadar böyle sürecek…
Çünkü ben seni
Sadece bu hayat için değil,
Rabbim bana kaç hayat verirse versin,
her birinde yeniden sevmek için sevdim.