Bir yalnızlık şarkısı söylüyorum, rıhtım akşamlarında..
Yutkunuyorum yokluğunu, karanlık gecelere..
Her nefes alışımda, her aklıma gelişinde..
Yokluğun hançer oluyor, ağlayan şu kalbime...
Hüzünlüdür bu haziran akşamları,içimi kan ağlatırlar..
Bir gariplik çöker kalbimin sahillerine, anlatılmaz olurlar..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




t e b r i k l e r i m l e
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta