Rehberim Şiiri - Kasım Kobakçı

İnsan hasar verir, yıkar doğayı,
Mahveder en güzel, sağlam yuvayı.
Kolaydır bedeni yormak hayatta,
Zor olan ateşi tutmak sanatta.
Yanlış yapsan bile telafi eyle,
Gönül al, zararı tamir et öyle.
*
Aç bir kurt saldırır sürüye andan,
Asla tedirginlik duymaz o kandan.
Çünkü o bilmiyor zarar vermeyi,
Düşünmez yıkılan kalbi dermeyi.
Fakat insan olan haddini bilir,
Kötülük yaptıkça kendine gelir.
*
Ey dostum, gözünde gördüğüm gerçek,
Bu kor bilincine açan bir çiçek.
Sen hem uçurumlar kadar derinsin,
Hem de teraziler kadar eminsin.
Yanında durdukça uyanır ruhum,
İnsanlık yoluna dayanır ruhum.
*
Bu erdem yoluna girmektir işin,
Kusuru bilmekle başlar gidişin.
Fakat yetmez sade hatayı bilmek,
Gerekir o kanlı yarayı silmek,
Verdiğin zararı tamir ederken,
Bozduğun bağları narin örerken.
*
Sürüyü talan eder mi o hayvan?
Helallik almadan dolaşır her an.
Fakat bedelini öderse eğer,
İnsanlık aslında işte bu değer.
Bizler de böyleyiz ey dostum sırdaş,
Kırdıksa onarmak, ince ve yavaş.
*
Aldıksa vermektir helal ederek,
Gerçek bir kemali kalbe sererek.
Rızalık alması senin temelin,
İçimde ateşi söndürür elin.
Ayağa taş değse suçumdan gördüm,
Hayatın yükünü içime ördüm.
*
Alim olan kusur arar özünde,
Cahil kendini hep aklar sözünde.
Ben senin huzurun içinde durdum,
Kendi eksiğimi yüzüme vurdum.
Sen bana bir ayna oldun derinden,
Kusurumu gördüm senin yerinden.
*
Ey dostum, seninle ruhani yolum,
Başka bir hale büründü sağ solum.
Her bir bakışında büyük bir sır var,
Rızalığın sonu aydınlık diyar.
Sen olmasaydın şu vahşi biçimde,
Kalacaktım belki kayıp içimde.
*
O narin zarafet gönülde servet,
Kırmadan sevmektir en ulvi niyet.
Kâmil olabilir incitmeyen can,
Rehberim, sensin rıza yolu sunan.