Rapunsim Şiiri - Tuba Bulgur

Bin yıldır denizini arayan nehirler gibiyiz.
Haybeye bükülen büklümler...
Kimsesizler mezarlığı, kıyıları dövülmüş ölüler şehirleriyiz.
Cümleler yığını, kötürüm izahatlar, görüntüsü kayan muhayyileler, kesinlik sanrıları, eminlik serapları…

Neyse… Gel sana bir çay ısmarlayayım.
Zaten de rüzgârda kapı çıtırdıyor.

Nükleer bir başlığın gölgesinde serinlemekteyim.
Cümlelerim beni hep tanımamazlıktan geliyor niyeyse
Ömrüm, yokluğunun çağı,
Sarkıtılmamış saçlarının nöbetçisi
Üstünden geçilmiş kelimelerin pırıltı izi sim.
Rapunsim.
Pembe atım buz kesti kulenin dibinde.
Sen hâlâ: ‘’Festina Lente.
Gel sana bir şarkı ısmarlayayım.
Zaten de yağmur yağıyor.

Her sözün nüktesi, her olurun ukdesi benim.
Yoktan hallice bir ‘var’

Zarda hile, serde kırık hale, nurda nar, arzda yer...
Pol Pot’un tarlası, Nessos’un gömleği, Proküst’ün beşiği,
Kudüs’te taş bile olmayı becerememiş, belleğin minderinde tuş benim.
Mantık cumhuriyeti kurmuş yıkık bir kalp krallığı
Bazarov’dan beter nihil,
Ahmet Celal’den fena yaban
Ömrüme denk gelmiş bu çileli çağda her yanım bakış yanığı.

Gel sana biraz dert yanayım
Zaten de kimse soyunamıyor.

Kaç gülüşün göğsümde nişane.
Sana kavuşturamadığım her şuleden lisana sığınırım.
Ashes to ash, dust to dust, sim to sim..
Rapunsim

Yıldızlar kayıp kayıp durur saçlarında.
İki yana itilip ulaşılamamış bir çehre…
Aklımı kaçıracağım yokluğunun devranında.

Ama dur
Kimsen kimsin, bize ne.

Neyse…
Zaten de Siverek asmasıyam.
Gel, yine anlatamayam