Radyo Saati Şiiri - Abdurrahman Günay

Annem, babam, kardeşlerim;
Toplanmışız yine bir odaya.
Her birimiz bir köşede,
Dalıp gitmişiz bir başka dünyaya!

Ablam, saçının beliğinde eli...
Abim, tırnaklarını yiyor heyecandan!
Mehmet, anneme sokulmuş;
En küçüğümüz dilini emiyor, Adnan.

Daha televizyon falan yok,
Uzak, keşfedilecek bir kıta gibi adı!
Varsa yoksa radyo, radyo saati;
Bir odaya toplanmamız bundan.

Aman Allah'ım, o ne büyülü kutu;
Ne yaman hayal kurduruyor insana!
Mesela gece, yıldızlar yağıyor odaya...
Rüzgâr çıkıyor, bir köpek havlıyor uzaktan!

Hâlâ çok şey bekler hayattan, saklar;
Dar zamanlardan getirdiği düşlerini...
İşte bu yüzden, bizim kuşak;
Ölümüne sever, sevince memleketini.