kapının önünde bir bavul
bavulun içi tıka basa aşk
aşkın lepiska saçlarında sarı bir toka…
iyimser bir vedanın gölgesine sığınıp
konar göçer Yörükler gibi göçüyor musun
içimin bozkırından
kendi kuşağını kendi bağlayan
kimsesiz gelinler gibi gidiyor musun
gidene gitme denmez bilirim amma…
sen g i t m e
gitme o Babil kadar şehvetli
İstanbul kadar ihtişamlı şehrine.
gideceksen eğer
beni de al yanına
ister bir bütün halinde
ister parça parça
mesela al kalbimi
tıkıştır bavuluna
fazladan bir kalp göz mü çıkarır
bulunsun elinin altında.
ya da bir saatin pilini çıkarır gibi
çıkar göğsümden
sen olmayacaksan
atmasın boşu boşuna.
her şeye rağmen
yok illa gideceğim diyorsan
vedasız git…
habersiz gittin diye
sana küsemem ya
en fazla
parmaklarım uzanır tetiğe
“hadi bitir işimi yoksa ben bitireceğim”
diye
racon keserim Azrail’e…
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 13:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!