Pusu Şiiri - Ömer Yücekaya 2

olmaz deme, olur…
bu iki yüzlü yaşamın avlusunda
sen de yerlere serilir
alaturka bir meyhanede
parçalanan porselen tabaklar gibi
çatır çatır sen de kırılırsın

öyle günler yaşarsın ki…
çapraz fişek eşkıya gibi
tüfek çatar kalbine mutsuzluk
aynalara “acımadı ki” taklidi yapsan da
zehriyle sevişen akrepler gibi
sen de acınla sevişirsin.

işinin ehli bir hattat kazır göğsüne aşkı
her harf bir yara
her cümle bir sızı olur
uyuşturmaya meyilli o antidepresanları
avuç avuç sen de yutarsın.

her kapın çalındığında
deli gibi kapıya koşar
gelenin o olmadığını görünce
kapıya
kapıyı çalana
kapıyı icat edene
sende küfürler savurursun

ayrılık ölümden iki okka ağır gelince
bükülmez sandığın bileğin bükülüp
et tırnaktan ayrılınca
değil erkek olmak
yedi başlı ejderha olsan
sen de ağlarsın.

sevgilinin rakı beyazı yüzü
bardağın boş tarafından gülümseyince
“içmem.” deme
her kadehi
duvarlara çarpa çarpa
sen de içersin.

bile bile
göre göre
düştüğün bir pusudur aşk
“düşmem.” deme
sen de düşersin.