Prenses'e Şiiri - Emir Tibet

Sen; simsiyah bir gezegenin, bembeyaz prensesi
Sessiz geçen günlerin yegane sesi,
Hüzün dolu zamanların tek neşesi,
Sen masum dünyaların güzel prensesi

Sen; gülerken, ağlarken, konuşurken ve kızarken;
tanrının yüzüne verdiği doğal renklerle güzel
az bir renk ilavesiyle perileri kıskandıran.
Varlığından keyif duyduğum, yaşam enerjisi.

Sen, gizemli bir masal gibi farklı,
Küçük bir çocuk gibi tatlı.
Erişilmez kayalar kadar sarp,
Ve çoğu zaman hep haklı....

Sen, masmavi bir deniz, fırtınada sığındığım.
Sen, hüznün ve sevincin ibresi,
Sen, masallardaki peri kızı...
Sen, bir goncagül kıpkırmızı,
Sen, arkadaşım, dostum, sırdaşım,
Sen, benim ablam, başım sıkışınca omzunda ağladığım...

Seni anlatmak kolay mı sanırsın?
Gülüşünü,
Gözlerini,
Güzelliğini.
Tatlılığını
Şirinliğini
Sıcaklığını
Açık sözlülüğünü

Seni anlatmak kolay mı sanırsın?
bildiğim kelimeler yetersiz,
kullandığım cümleler kifayetsiz
anlayabildiğim tek şey sen bu dünyada
TEK ve EŞSİZSİN ….