Pis Böcekler Şiiri - Kasım Kobakçı

Masum çocuklara uzanan eller,
Koparılır elbet esen o yeller,
Kuruyacak size çağlayan seller.
*
Kötü niyetiniz toprağa batsın,
Karanlık ruhunuz zindanda yatsın,
Kapanan kapılar üstünde çatsın.
*
İnsanlık nerede vicdan nerede?
Merhamet kalmamış bozuk derede,
Çırpınır durursun o cenderede.
*
Çocuğun gülüşü güneştir bize,
Kalkan olacağım inatla size,
Sonunda geleceksiniz siz dize.
*
Kirli zihniyetle gezen adamlar,
Zehirle beslenir bütün yudumlar,
Yok olup gidecek sahte durumlar.
*
Çocuğa dokunan o zalim canı,
Dar ederim elbet ona her yanı,
Karartırım sonsuza kadar şanı.
*
Asil bir duruşla karşına çıktım,
O çirkin oyunu kökünden yıktım,
Zalime boyun eğmekten de bıktım.
*
Aslında niyetin umurum dışı,
Dondurur yüreği o zalim kışı,
Ağlatmam o masum bakan bakışı.
*
Ateşin yakacak masum bedeni,
Yakarım o tahtı yıkarım seni,
Yok ederim elbet zehir edeni.
*
Aklını başına al artık uyan,
Kalmadı dünyada sesini duyan,
Benim bu masumu koruyup sayan.
*
Çocuklar bahardır çiçek açacak,
Kötüler korkuyla dağdan kaçacak,
İyilik her yana ışık saçacak.
*
Adalet kılıcı kesecek yoldan,
Tutarım düşeni o zayıf koldan,
Sararım şefkatle ben sağdan soldan.
*
Koruyucu ruhum daima bekler,
Sevgiyle birleşir bütün yürekler,
Titrer korkumuzdan o pis böcekler!