Ana rahminde soğuyan döle sızan karanlık
Bir karınca yuvasından yeraltına düşen çocuk
Tükrükleriyle selüloz yiyen o çıldırmış gençlik
Bir duman gibi odaya dolan o kadın imgesi
Ve tuttukça kaybolan
Öptükçe ısıran
İçine girdikçe keskin bir jilet gibi
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta