Pencere Sen Aç Beni Şiiri - A. Ali Ural

A. Ali Ural
39

ŞİİR


29

TAKİPÇİ

Pencere Sen Aç Beni

Pencere sen aç beni
Dumanların bacalarını seyret, duvarların bahçelerini, gölgelerin ağaçlarını
asma taşıyıcılara yükle çok eğrili kabuklar topla denizden
ağlarında yıldızlar çırpına çırpına ölsün
kemerler bağla, perdeler çek ne ağır gökyüzü!
Katlanmış plaklarda yarısını çalarken şarkının
makaslarla kesilmiş kubbelere sor ağırlık neymiş
göz kapaklarıyla saymak can levhalarını.
Pencere sen aç beni
Bir ormandan ancak bir ev yapabilirim
bir dağdan duvar yalnız.

Her şeyi çizmişler ben siliyorum
Bu sokak çok aydınlık bir lamba yeter
Bu dudakların söyleyeceği yok silinsinler
Dev çanaklarda ziftlenen köpekler çatılardan dökülsün
Mahkûm firar etsin, yemin etsin parmaklıklar üstüne

Ah! Sesleri katranla kesemezler damlar durur damlar yıkılır
damlarda çocuklar kurutulur
kireç ocaklarında kediler.
Değme kurşun kına yakamaz ellerine
gelinlerle aydınlatalım kubbeyi gelin
mimarın silgisi değmeden göğe.

Ben siliyorum çizmişler her şeyi
Buğulu cam taşımıyor planlarımı
Ateş piramitten geçip renklere ayrılıyor
Bütün renkler kırmızı
Bütün mumyalar kundaklanmış, bütün bebekler bin yaşında

Ben pencereyi açamam pencere sen aç beni.

(Kuduz Aşısı’ndan)

A. Ali Ural
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!