Pembe Düşler Serenadı Şiiri - Özcan İşler 2

Sen, vaktini kimseye sormayan o baharsın,
Çorak topraklarda bile kendi renginle varsın.
Açarsın en kuytu sinede bir şakayık gibi,
Dokunduğun her gölgeyi ışığınla sararsın.

Üzerinde bir okşayış gibi duran pembe gömlek,
Zarafetin sığmaz mısralara, ne desek ne söylesek.
Zahmetsiz bir asalet akar her bir adımından,
Gülüşün ilaçtır dünyadaki bunca kahra.

Açık omzunda bir tomurcuk, saçlarında taze kırlar,
Seninle çözülür içteki o sessiz düğümler, sırlar.
Gözlerinde parıldayan dingin, pembe şafaklar,
Bütün bir kışın yükünü tek bir bakışla aklar.

Eksilmesin ruhunun o çocuksu, naif tınısı,
O güzel ellerinle tuttuğun çiçeklerin büyülü dokunuşu.
Çünkü sen öptüğünde ömrün soldurulan yanını,
Çiçekler fısıldar sana yaşama sevincini,
Ve dünya, yeniden kurulur o an.

Özcan İşler