Paslı Anahtar Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Eski bir anahtar buldum
çekmecenin en arkasında.
Hangi kapıyı açtığını bilmiyorum.
Belki de artık
hiçbir kapı onu beklemiyor.

İnsan da biraz anahtara benziyor.
Bazen bir ömür boyunca
tek bir kalbi açmaya çalışıyor,
oysa kilit çoktan değişmiş oluyor.

Müzelerde sergilenen anahtarlar vardır.
Bir zamanlar saray kapıları açmış,
kervansarayların gecesini emniyete almış,
bir annenin sandığını,
bir çocuğun oyuncak kutusunu korumuş...
Şimdi camın ardında sessizler.
Demek ki tarih,
yalnızca savaşları değil,
bir avuç demirin sustuğu anları da saklıyor.

Ne garip...
Bir şehrin kapısını açan anahtarla,
bir insanın güvenini açan anahtar
aynı madenden yapılmıyor.

Çünkü demir ateşte dövülüyor,
güven ise zamanda.

Saatler de anahtar gibidir biraz.
Eskiden kurulurdu.
Her sabah,
küçücük bir hareketle
güne yeniden inanırdı insan.
Şimdi piller değişiyor,
ama güven bitince
hiçbir saat
aynı zamanı göstermiyor.

Belki de bu yüzden
eski evlerin kapıları ağırdır.
İçeri girerken
acele etme diye.
Çünkü eşik,
yalnızca taştan yapılmaz;
hatıralardan da örülür.

Bir anahtarın dişleri eksilince
kapı açılmaz.
Bir insanın sözü eksilince de
dostluk.

Ve ben,
o paslı anahtarı
yeniden çekmeceye koymadım.

Masamın üzerine bıraktım.

Her sabah bana
aynı şeyi hatırlatsın diye:

Bazı kapılar zorla açılır,
bazıları hiç açılmaz.

Ama en kıymetli kapılar,
anahtarı cepten değil,
insanın karakterinden çıkarınca açılır.