Pasif yaşayıcıyım ben dedi çatlamış
dudaklarından
Lafının sonunu getiremeden gömdüler cenazeyi
Diğerlerinin yanına
Etrafı duvarlarla örüldü
Bir iki kürek de ben salladım
Meğer ne yorucu işmiş ellerine bulaşması bunun
Boş tabutu alıp gittiler
Az önce kimliği olan tahta parçası
Şimdi sadece tahta parçası
Anlamını yitirmiş bir tahta parçası
İmam bir iki şey söyledi
Avuçlarımı açıp çamura sürdüm
Aralardan sızıp gelen yağmuru mutlaka
duyuyordu
Solucanların toprağı kazışını
Topukların toprağa vuruşunu
Betonları
Kökleri hissediyordu
Ağrı kesiciler
Ekonomi
Bir otobüs biletinin iki ucu
Hırçın kavgalar
Yankesiciler
Kimse kalmadı ortalıkta
Ben de kalmadım
Yol boyunca çıkmadı aklımdan
Dönüp bakmak istedim
Ben dedim içimden ben de biraz buradayım
Bak ayaklarım
Ayaklarım beni bir yere sürüklemiyor
Beynimin şurasında bir ur var
Çıkmıyor aklımın dibinden
Dönüyor dolaşıyorum
Yapraklar çürümüş
Yol boyunca sustum
Pencereyi açıp sildim bütün pasif kokuları
Perdeleri yıkadım
Gömlekleri ütüledim
Aynada kendime baktım bir daha
Tırnaklarım uzadı
Omuzlarım küçülüyordu
Dudaklarım çatladı
Gözlerimde bir karanlık var seçemediğim
Lafımın sonunu getiremiyorum
Pasif yaşayıcıyım ben dedi duraksayarak
Ne söylemem gerektiğini unuttum
Hadi artık gömün beni.
Kayıt Tarihi : 5.10.2026 16:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!