Parladı Ay Şiiri - Kasım Kobakçı

Örtüler temiz,
Üşüdü beniz,
Rüzgar savurur,
Dondu o deniz,
Soğuk işledi,
Doldu hep geniz.
*
İniyor yavaş,
Başladı telaş,
Yolları örter,
Kaldı donuk taş,
Gece basınca,
Eğildi o baş.
*
Çırpındı kanat,
Direnir inat,
Kırlar üşürken,
Göklerden tokat,
Gündüz olunca,
Gizlendi o at.
*
Dağıldı akşam,
Sustu o makam,
Kış ağır basar,
Koptu son selam,
Buzlar erimez,
Bitti o kelam.
*
Kapladı duman,
Göz gözü yaman,
Sokağı sardı,
Geçti o zaman,
Çatılar dondu,
Dondurdu cihan.
*
Yayıldı keder,
Çizildi kader,
Dağ tepe koptu,
Mahvoldu heder,
Tipi esince,
Akıp da gider.
*
Kapandı o yol,
Uzanmaz bir kol,
Pencerem buza,
Döküldü hep bol,
Havalar ayaz,
Dönmez artık sol.
*
Parladı bir ay,
Karları hep say,
Ağaçlar sustu,
Dağıtıldı pay,
İçimde sızı,
Koştu minik tay.