Paramedik Şiiri - Selami Aydemir 2

Bir telefon çalar gecenin bir vakti,
bir ses düşer sessizliğe
“112 Acil Sağlık, Acil durumunuz nedir?…”

Bir yerde korku,
bir yerde umutla bekleyen gözler.
bir çocuk babasını bekler.
Ve bir ambulans düşer yollara,
mavi ışıkları gecenin içinde.

Sarı üniformalı insanlar…
Uykusuz, yorgun, ama hazır.
Bir nabzın peşinde,
bir nefesin umudunda,
bazen bir el, bazen bir söz olurlar
hayata tutunmak isteyenlere.

Kimi zaman kar altında,
kimi zaman yağmurda,
kimi zaman bir kazanın ortasında…
Tek dertleri vardır
Bir can daha kurtarmak.

Her vaka bir hikâye,
her insan ayrı bir dünya.
Bazen bir bebeğin ilk ağlamasına,
bazen bir annenin son duasına tanık olurlar.
Kimi zaman sevinçle dönerler,
kimi zaman içlerinde anlatamadıkları
bir sessizlikle…

Nöbet biter,
ama hayatın çağrısı bitmez.
Bir bardak çay soğurken
telsizde yeniden bir anons.
Yorgunluk geride kalır,
ambulans yeniden yola çıkar.

Çünkü Paramedik olmak
en çaresiz anda birinin yanında durmak,
korkunun içinden umut çıkarmaktır.

112… karanlıkta yanan mavi bir ışık.

Paramedik bir insanın hayata dönmesi için
bir çift el,
birkaç saniye
ve içten söylenmiş bir söz

“Buradayım, yalnız değilsin.”