papatyalarla açan sabahlarım olurdu
serçeler güneşten önce uyanırdı
yalnızlık kapıma dayanırdı
bir sevdiğim oldu olacak rüyası
sevdiğim de olmazdı ya
bakır renkli akşamlarım olurdu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hiç bir sey olmazdi ya,iste biz olmus gibi yapardik..
eyvallah hocam yazdiran yureginize,kalem tutan elinize saglik...
Muaz Fethullah Büyükkahraman
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta