Papatya Kokusu Şiiri - Şadiye Kılıç

Biraz bekle, dedim rüyamda Azrail’e
-Ki genç bir adam siluetinde gelmişti, geniş bir yoldan-
Bir şiirim bir çocuğun kalbine girmeden
Ölmeyeceğim.
Ve bir papatya gibi ölünce kokacağım,
Biteceğim çok sonra çocuk tarlasından
İçimde iğdiş edilmiş bir korkuyla ve
İçine alındıkça ad ad şişmanlayan bir kalple
Ötelerine ölümün
Sürükleneceğim…
Bütün dünyaya bergüzar kalacak papatya kokuları
Dua dua büyüyerek yükselerek kalplerden, şiirlerden,
Tarlalardan, kuşlardan, çocuklardan ve sevgilerden
Çoğalarak
Biteceğim.
Ben.