Özümde Saklı Cevher Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun aynasına, baktığım o an,
Gerçeği görmekteyim, saf bir biçimde,
Kalbimin derininde, yatan o sırlar,
Çözülür yavaşça, gün yüzüne çıkar,
Eskimiş tüm hisleri, artık silerim,
Özümde saklı cevheri, keşfederim.
*
Sorgular dururum ben, geçen zamanı,
Hatalar zincirini, kırmak gerekir,
Mazide kalan, o tozlu anıların,
Yükünü, omuzdan atmalıdır fikir,
Kaybolan yollarda, bir ışık ararken,
Kendimi bulmaktır, en büyük dileğim.
*
İnsan özüne dönüp, bakmalı bazen,
Dümene geçip de, rotayı çizmeli,
Verilen kararların, ardında durup,
Yabancı gözüyle, kendine bakmalı,
Çevreni saran, o sahte gülüşleri,
Birer birer, hayatından çıkarmalı.
*
Ufuklar açılırken, o sonsuz yöne,
Görüşüm berraklaşır, sisler dağılır,
Kıymetim bilinir, bu süreç sonunda,
Elimde tuttuğum, bir meşale vardır,
Sessizliğin içinde, yankılanır ses,
Farklı bir alemin, yolcusuyum şimdi.
*
Menzile varmak için, adımlar attım,
Yalan sözlere, hiç aldırmaz oldum ben,
Yaralar sızlarken, suçladım kendimi,
Oysa ki hakikat, çok başka yerdedir,
Başkası uğruna, harcanan o ömür.
*
Reddetme hakkımı, kullanmadım asla,
Vicdan azabının, kökünü bulunca,
Bağışladım şahsımı, gönül rahatça,
Sınırlar çizmeyi, öğrendim sonunda.