Kalabalık bir ailede büyümenin büyüsünü
Onca konuşma ve gürültünün çocuk bedenime ninni gibi geldiği günleri
Şimdi çıt çıkmasa bile kapanmıyor gözlerim
Özlüyorum
Annemli sabah sofralarını
Babamın tatil sabahları hazırladığı kahvaltıları
Herkesin kendi yatağını toplayıp kaldırma yarışlarını bile...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta