Özlemek yasak Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Dünyanın durduğu güneyazıldım.
Silinmez bir kıyamet var aklımda.
Senaryo gereği savaşacağız seninle.
Elimde dikenler var, güllerden bihaber.
Şehrin ruhunu söküp alacağım gözlerinden
Ve eğer kalırsa kaldırımlarda şarkılar söyleyeceğiz.
Umudu sönmüş ağaçlara
İlkbaharı hatırlatacağız.

Dünyanın ortasındayım;
Başı ve sonu olan her şeye "şiir" diye başlanır.
Bittiğine yas tutmak korkunçtur
Her gün pijamalarımla karşılıyorken
Dünyaya yüz tutmuş cenazeni.
Hazırlıksız yakalanıyorum ölümlerine;
Dün haberini yolda aldım mesela
Bir sokak lambasına bakarken.

Suskun bir yas'a dönüyor aramızda,
Suya baksam "şiir" diyorum nasılsa.
Aslında haberin yok senin;
Kurumuş bir dal var mezarının başında.
İzle diye anlatıyorum sana,
Gör düştüğün uçuruma
"Göz" diyorlar.
"Söz" diyorlar iki insan arasındaki anlaşmaya.
Sözlerden kolay dönülmüyor.

Şehir içinde infilak edecek
Bir deli izliyorum, yakasında karanfil.
Taşa bassam günah diyorlar,
Toprağına küssem günah.
Bir ölüyüm,
Özlemek yasak.