Bu kadar canlıyken doğa.
Yeşilken tabiat.
Maviyken gökyüzü.
Bu kadar kara baht, yakıştı mı hiç insanoğluna?!
Ateş yaktı, gün kavurdu.
Düştü yeşilin mahzun başı.
Döndü birden kül rengine.
Bu nasıl "yeşil" kaderdir.
Yaz onu vurur, kış onu vurur..
Sözde bir bayram sabahı Meğri'de,
Güneş denize düşer,
Deniz gözlerime.
Ne deniz yanar,
Ne güneş söner.
içimde kendiyle savaşan
ince, cılız bir ses.
keskin ucu bıçağın,
kanatır, ama fark edilmez...
ben sanki;
Mesafesiz ayrılıklar vardır
Mesafesiz birliktelikler
Uzak ya da yakın olmak kimin umurunda.
Mühim olan ne kadar hissedebildiğindir onu
sen kalbim!
daha kaç bahar arayacaksın,
elinde tuttuğun o solgun umutlarla güneşi.
çiçeklenir mi sandın bahçen.
içinde taşıyorken hüzünden çığları.
beni sana köle edecek sevgiyi
bir çırpıda vururum vurmasına da,
korkarım!
bu içimdeki seni öldür...
ve sen aşk,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!