Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Dillendirenler susturulunca gerçekler değişmiyor

Kötü bir gün
Kötü zamanlar

Hayatlarımızı çaldınız

Beni bu hayatta en çok üzen ve şaşırtan şey

Her iyiliğin bir sınırının olduğuna fakat
Kötülüğün hiçbir sınırının olmadığına şahit olmaktır

Özlem SABA

Küçücük Kadınlar vardı
Sevdalı Dinazorlara

Kocaman adamlar vardı
Küçücük kadınların
Kalmış ayak altlarında

Ahh
Küçülsem
Öyle çok küçüksem ki
Elimden tutar mı yine birileri

Ablam üstlenir mi yine tüm kederimi

Dedi
Kıskanır mısın
Nihayetinde insansın

Dedim
Benim olanı kimden kıskanayım

Yağmura aşık her kelebek, bir gün solar
Ateşe aşık her pervane, an gelir yanar

Nadasa bırakılmayan toprağa fidan dikilmez
Dikilse de, kök tutmaz, boy vermez

Yeryüzüne inen her şey kirlenir.
Bırakın ne var ne yok yerinde kalsın.
Ay'ı, Güneş'i, Aşk'ı peşinizde sürüklemeyin.
Bırakın değerine, gökten gülümsesin.

Havva ve Âdem’e benzetmeyin hikayenizi.

Hem ruhum hem yüreğim yanlış coğrafyalarda esir kalmıştı
Göğsümün ortasından zorla sökülen yüreğimi geri olmak
Bana zorla dayatılan kaderi reddetmekten daha zordu

Özlem SABA

Demini almış çay gibiydi yüzü
Öfkeli bakışlarının ardına saklanan gülüşü

Yalnız bir hayatın acımsı dumanını içine çeker gibi
Tedirginlikle soluyor
Ve bir yabancı gibi dokunuyordu her seferlerinde elleri

Kalbimi taşlıyorlar anne
Küçücük bir kuşa
Topla, tüfekle ateş ediyorlar

İnsanlar kuşlardan ne istiyorlar anne