Özlem Şiiri - Süleyman Yıldızsoy

Şiirin elinde gülistân görmeyen gül şahittir
Âh’ın altında inleyen şâirin boynu kopsun
Sükûtuna kefen biçen kalem, mürekkebe boğulsun
Özlem, şeb-i firkatte sineme saplı hançerdir

Hançere dokunanın kanı kurusun, cânı kurusun
Gül, kendi katilinin destinde ölsün, solsun
Gül kokusu damlayan boynun, özlemin hançeridir
Aşkın kolundaki ben, beni ben eden, bende kalan
Âlem-i âlem eyleyen ezelî tecellîdir

Beyaza bulanan tellerin, ruhumun şâdı
Yokluğunun cânı ciğeri, kan-revan
Kanım kurudu, ruhum çürüdü gönlüm virân
Ey özlem, ey dilber, seyrini gören serinden geçer
Nazın, sitemin, kahrın benim . .