Zalim Bir Dünya Şiiri - Nihat Kuruyer 3

O kadar çok mutlu ediyor ki beni,
Doğrularımla yüzleşmek,
Alın teri, ekmek su kadar.
Şerefli yaşamak.

Dün sabah sevgilimden limoni ayrılmıştık
Giderken çok telaşlıydı
Bir hışımla kalkıp valiz çanta ne varsa
Kapıyı vururken bile yüzüme hiç bakmadı.

Bir insan kaç defa aynı hatayı yapar böyle,
Hatır gönül ne varsa söküp attı
Doğrusu çok sıkıldım bu hikayeden
Arada sizin gibi dostlar hatır sorunca
İnsan ne söyleyeceğini de tam kestiremiyor

Canımın çok yanması ve yorgun oluşum
Keşke de konuşacak mecalim olsa da,
Uzun uzun anlasam arzuhalimi
Eteğimdeki taşlar bir bir dökülse
Hafiflesem diyorum..

Düşün ?
Geceler hiç olmasa
Hayat hep gündüz yaşansa
Evler arabalar mal mülk daha erken yıpranırdı
Ay ve yıldızlar, gök yüzünde olmazdı
İnsanlar hiç yorulmadan yaşamına devam edebilir miydi.
Kaybeden,
Kazanan kim olurdu acaba.

Hatalı üretilen insanlar
Sokaktan tek tek toplansa.
Mürekkep kağıt daha az tükenirdi.
Oksijen fazla aranmazdı yükseklerde
Nüfus oranımız yüzde elli belki düşerdi
İnsan kalitesi artardı
Kimse kimseyle alay etmez
Belki, biz insanlar daha kaliteli olurduk.

Telefon ve net olmasaydı ya ?
İnsanlar daha samimi ve neşeli olurdu.
Tokalaşırken yada, vedalaşırken sıcak olur
Giderimiz yüzde elli düşerdi
Herkes herkesi daha çok sever
Hediyeler alırdık birbirimize,
Belki,
Sokak hayvanları acı çekmezdi.

Dedim ya,
Zalim bir dünyaymış
Yağmurda hepimiz, ıslanmadık
Soğukta beraber üşümedik
Beraber gülüp ağlamadık
Bir mizan koydular önümüze
Sevemedim bir türlü..