Özgürce Söyle Sen Şiiri - Kasım Kobakçı

Güneş doğarken, adımları attım,
Heyecanla, ruhları düşündüm,
Camdan aşağı, eğilip baktım,
Ufukları süzüp, seyrettim sessiz,
Öğle vakti, ulaştım mekana.
*
Çehreni seyretmek amacıyla,
İhtimal gözümden, damla düştü,
Gölgeni sürekli, takip ettim,
Sebepsizlik sarıp sarmalıyor,
Hedefsizce, adım atıyorum.
*
Lakin, vefat ederek varırım,
Niyetimi, asla sorgulama,
Ulaşıyorum şimdi konuma.
*
Ellerimde, kağıt ve mürekkep,
Göğsümde, alevlendi iştiyak,
Kıtalar ürettim, saf varlığa,
Esin hedefi ile ulaştım.
*
Vücudumu bilip çıldırırsın,
Süratle terk edersin alanı,
Yahut, kardeşine seslenirsin,
Tüm edalarını, boşa saydım,
Seyretme isteği, gütmüyorum,
Rayihanı solumak maksadım,
Yanılgıya düşme, istirhamım.
*
Bol dize şekillendireceğim,
Karşılıksız büyüyen hislere,
Şaşırtan fiiller oluşacak,
Fakat dışa sır vermeyeceğim,
Vakti gelince kavrayacaksın,
Eksiklikleri hissedeceksin,
Şehrine iniyorum, tam vaktinde.
*
Özgürce söyle sen, tüm sözleri,
Başka insanlara, fısılda git,
Zihnimde, anlamın tamamen yok,
Esin bulmak uğruna, yürüdüm,
Başka mevzuyu, iplemiyorum net,
İhanet ettin, o hislerime.